BALASAGUN - TDV İslâm Ansiklopedisi

BALASAGUN

Müellif:
BALASAGUN
Müellif: ENVER KONUKÇU
Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi
Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi
Baskı Tarihi: 1992
Son Güncelleme Tarihi: -
Erişim Tarihi: 24.09.2020
Web Adresi:
https://islamansiklopedisi.org.tr/balasagun
ENVER KONUKÇU, "BALASAGUN", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/balasagun (24.09.2020).
Kopyalama metni

Kaynağını Tanrı dağlarından alarak çölde kaybolan Çu (Chuisk) nehrinin etrafı çok eski zamanlardan beri özellikle Türkler’in oturduğu bir havzadır. Birçok köy, kasaba, şehir bu nehrin civarında kurulmuştur ve Balasagun da bunlardan biridir. Ancak yeri tam olarak tesbit edilememekte, bugünkü Ak-Peşin harabelerinin bulunduğu yerde kurulmuş olduğu kabul edilmektedir. İslâmiyet’in Orta Asya’ya girişi sırasında gelişen olaylar dolayısıyla İslâm kaynaklarında adı Balâsagûn, Balâsakûn veya Velâsağun şekillerinde sık sık zikredilmiştir. Kâşgarlı Mahmud’un verdiği bilgiye göre Balasagun Kuz-Balık, Kuz-Uluş veya Kuz-Ordu (kuzey şehir) adlarıyla da biliniyordu. Öte yandan bu ismin Çin kaynaklarında Hu-sze-wolu-do şeklinde Çince’ye tercüme edilerek yazıldığı görülmektedir.

İbn Hurdâzbih, Makdisî, Gerdizî ve Yâkūt el-Hamevî gibi müellifler Balasagun’u Türkler’in başşehri, büyük şehir ve bir kültür merkezi olarak tasvir etmektedirler.

Balasagun’un Çu yakınında ne zaman ve kimler tarafından kurulduğu bilinmemektedir. Kâşgarlı Mahmud, Türk başbuğu Şu’nun Altın Tağ’dan geri dönüp Çu nehrinin kenarına geldiğinde Balasagun’un yanına Şu adında bir kale inşa ettirdiğine dair rivayeti nakleder. Ayrıca Zülkarneyn’in Semerkant’ı geçip Türk ülkesine yöneldiği sıralarda Türkler’in kuvvetli ve büyük bir ordusu bulunan Şu adında genç bir hakanları olduğunu ve bu hakanın Balasagun yakınında Şu Kalesi’ni yaptırdığını söyler. Ata Melik Cüveynî ise Balasagun’un kuruluşunu daha sonraki bir tarihte göstermekte, Uygurlar zamanında Bögü Kağan tarafından inşa edildiğini kaydetmektedir.

Balasagun bölgesi VII. yüzyılda Batı Göktürk Hükümdarı Tung Yabgu’nun idaresinde bulunuyordu. Çinliler batı yayılışı sırasında 658’de, kaynaklarında Şu, Sui-ye Çing yani “Şu Kalesi” diye zikrettikleri Balasagun’u ele geçirdiler. Türgişler’in güçlenmesi ve yayılması sırasında onların başşehri olan Balasagun 766’da Karluklar tarafından zaptedildi. Daha sonra ise Karahanlılar Mâverâünnehir’e indiler; Bilge Kül Kadir, Kara Han unvanı ile Balasagun’da oturdu. Beyhakī’nin yazdığına göre İlig Buğra’nın oğlu Hârun Buğra Han ve Togan Han Balasagun’u başşehir yaptılar ve ülkeyi buradan yönettiler. Karahanlılar Balasagun’a İslâmî veche kazandırdıkları gibi burada para da bastırdılar. Bu arada sosyal ve ekonomik refah yabancıları şehre çekti. Mâverâünnehir’den gelen Soğdlar Balasagun’da yerleştiler; kıyafetlerini Türkler’inkine benzeterek dinî ve ticarî yaşayışlarını devam ettirdiler. Bu dönemde Türkçe’ye birçok Soğdca (Eski Orta Farsça) kelime girmiştir. Karahanlı kültür ve sanatı özellikle Balasagun’da gelişti; Kutadgu Bilig’in müellifi Yûsuf Has Hâcib Balasagun’da doğmuştur. İslâm hukukçularından Muhammed el-Balasagunî et-Türkî ile Cemâl-i Karşî gibi şahsiyetler de Balasagunludurlar. XI. yüzyılda Karahanlılar Büyük Selçuklular’ın yönetimine girince şehir önemini kaybetmeye başladı. XII. yüzyılın ilk çeyreğinde Yenisey taraflarında oturan Karahıtaylar, Çu havzasına kadar olan geniş toprakları istilâ ettiler. Bu sırada Gürhan Balasagun’u ele geçirdi (1130) ve orayı merkez yaptı. Mâverâünnehir’in hâkimi olan Hârizmşah Sultanı Muhammed (1200-1220), Karahıtaylar’a karşı harekete geçerek Gürhan’ı Talas yakınındaki İlâmış’ta mağlûp etti. Karahıtaylar çaresiz kalınca Balasagun’a döndüler, fakat başşehir ahalisi Gürhan’a cephe alıp kale kapılarını kapattı. Bunun üzerine Karahıtay kuvvetleri Ağustos-Eylül 1210’da şehri kuşattılar ve kısa sürede içeri girdiler. Hükümdarın verdiği emirle şehir üç gün yağma edildi ve katliama mâruz bırakıldı; 47.000 kişi öldürüldü, sağ kalabilenler de şehri terkettiler.

Balasagun halkının Moğollar’la münasebetleri daima iyi olmuştur. Cengiz hânedanı ile akrabalık kurulmuş (1218), Almalığ Meliki Buzar Han burayı da birlikte yönetmiştir. Moğollar batıya giderken Cengiz’in kumandanı Cebe Balasagun’u kolayca zaptetmiş, böylece burası Mâverâünnehir ve Afganistan, hatta Horasan şehirlerine göre daha şanslı olmuştur. Balasagun’a Gu-Balık diyen Moğollar, yönetimin Karahanlı ailesine mensup biri tarafından devam ettirilmesine izin verdiler. Efrâsiyâb neslinden Buzar Han’ın torunu Dânişmend Tigin, 1259’da Balasagun’un yöneticisi olarak görünmektedir. XIII. yüzyılın ikinci yarısında Cengiz soyundan gelen hükümdarlar arasındaki mücadeleler sırasında şehir birkaç kere yakılıp yıkıldı. Balasagun XIV. yüzyılda eski önemini kaybetmeye başladı. Şehrin etrafında bazı kasabalar kuruldu ise de uzun ömürlü olamadılar; Moğol göçebeleri Çu boyunda ve yine Balasagun’da yaşayışlarını devam ettirdiler.

XIX. yüzyılda Rus tarihçisi Barthold ve 1950’li yıllarda da L. P. Kizlasov, P. N. Kojemyako, A. M. Şerbak ve L. P. Zeyablin Ak-Peşin ile çevresinde arkeolojik araştırmalarda bulundular. Yapılan kazılarda etrafı çift surla çevrilmiş olan şehrin harabeleri ortaya çıkarılmış ve bölgenin bilinmeyen zengin kültürü aydınlığa kavuşturulmuştur.


BİBLİYOGRAFYA

, s. 275.

, I, 33, 62, 124, 127, 471, 475, 498; II, 49; III, 145, 413, 441.

Yûsuf Has Hâcib, Kutadgu Bilig (trc. Reşit Rahmeti Arat), Ankara 1974, s. 2.

, II, 87-88.

Haydar Mirza, The Tārikh-i Rashīdī (trc. E. D. Ross), Delhi 1986, s. 58, 94, 287, 289, 361-364.

E. Chavannes, Documents sur les Turcs Occidentaux, Petersburg 1900, s. 10, 28.

Zeki Velidî Togan, Bugünkü Türkili Türkistan ve Yakın Tarihi, İstanbul 1942-47, s. 5, 96, 100, 110, 317, 534.

a.mlf., “Balasagun”, , II, 269-272.

İbrahim Kafesoğlu, Harezmşahlar Devleti Tarihi, Ankara 1956, s. 52-53, 89, 95, 185, 192, 226.

M. Şerbak, Moneti iz raskopok grodişca Ak Beşim V. 1953-1954 gg: Uçenie Rapiski Instituta Vostokovvedeniya Akademmii Nouk SSR, Moskau 1958, XVI.

W. Barthold, Socineniya, Moskau 1963, II/1, s. 39-40, 42-46, 49-52, 54, 56, 125, 132, 133-136, 141, 263, 454, 502, 549, 551.

a.mlf., Türkistân (trc. Selâhaddin Osman Hâşim), Küveyt 1401/1981, s. 375, 377, 392, 426, 437, 459, 476, 516, 522.

a.mlf. – J.A. Boyle, “Balāsāg̲h̲ūn”, , I, 987.

E. Bretschneider, Medieval Researches from Eastern Asiatic Sources, London 1967, I, 18, 226-228, 257.

Reşat Genç, Karahanlı Devlet Teşkilâtı, İstanbul 1981, s. 16, 17, 38, 40, 42, 47, 48, 49, 51, 55, 60, 61, 63, 126, 141-143, 270.

Bahaeddin Ögel, İslâmiyetten Önce Türk Kültür Tarihi, Ankara 1984, s. 171, 263, 315, 322, 325-326, 328, 330.

Ramazan Şeşen, İslâm Coğrafyacılarına Göre Türkler ve Türk Ülkeleri, Ankara 1985, s. 26, 27, 28, 138, 196.

“Ak-Beshim”, , I, 179-180.

C. E. Bosworth, “Balāsāḡūn”, , III, 582-583.

Bu madde TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 1992 yılında İstanbul'da basılan 5. cildinde, 4 numaralı sayfada yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız.
Her hakkı mahfuzdur. TDV İslâm Ansiklopedisi’nin her türlü telif hakkı TDV İslâm Araştırmaları Merkezi’ne ait olup 5846 sayılı Kanun hükümlerine tâbidir. TDV İslâm Ansiklopedisi internet sayfalarındaki yazıların bütün olarak elektronik ya da matbu bir ortamda yayımlanması yasaktır; ancak kaynak gösterilmesi (TDV İslâm Ansiklopedisi internet sitesinde yer aldığının ifade edilmesi) ve doğrudan aktif bağlantı verilmesi şartıyla yazılardan kısa bölümler iktibas edilebilir. TDV İslâm Ansiklopedisi internet sayfalarında yer alan resim, fotoğraf, grafik, çizim, cetvel vs. her türlü görüntü malzemesinin başka bir ortamda yayımlanması kesinlikle yasaktır.
TDV İslâm Ansiklopedisi'nden rastgele bir madde okumak ister misiniz?
BAŞKA BİR MADDE GÖSTER