İBN REZÎN el-İSFAHÂNÎ - TDV İslâm Ansiklopedisi

İBN REZÎN el-İSFAHÂNÎ

ابن رزين الإصفهاني
Müellif:
İBN REZÎN el-İSFAHÂNÎ
Müellif: MEHMET ALİ SARI
Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi
Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi
Baskı Tarihi: 1999
Son Güncelleme Tarihi: -
Erişim Tarihi: 28.09.2020
Web Adresi:
https://islamansiklopedisi.org.tr/ibn-rezin-el-isfahani
MEHMET ALİ SARI, "İBN REZÎN el-İSFAHÂNÎ", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/ibn-rezin-el-isfahani (28.09.2020).
Kopyalama metni
Hayatı hakkında yeterli bilgi yoktur. Aslen İsfahanlı olup Rey’de doğdu. Babasına nisbetle İbn Îsâ, ikinci ceddi Rezîn’e nisbetle İbn Rezîn künyeleriyle ve Teymî nisbesiyle anıldı. Temel öğrenimini tamamladıktan sonra kıraat ilmine yöneldi. Meşhur yedi kıraat imamından Hamza b. Habîb’in önde gelen talebesi Süleym b. Îsâ’dan ve onun kıraatinin meşhur iki râvisi Hallâd b. Hâlid ile Halef b. Hişâm’dan ve Nusayr b. Yûsuf er-Râzî gibi âlimlerden kıraat dersleri aldı. Ayrıca Hamza’nın talebesi Hasan b. Atıyye el-Kûfî’den de bir hatim indirdi.

Kıraatleri önemli kaynaklarından alarak bu konuda çeşitli rivayetler arasından tercihler yapabilen İbn Rezîn devrinin önde gelen kıraat otoritelerinden sayıldı; nahiv konusunda da dönemin imamları arasında yerini aldı. Ebû Nuaym Fazl b. Dükeyn, Kabîsa b. Ukbe, İshak b. Süleyman, Amr b. Ebû Seleme, Ubeydullah b. Mûsâ ve Abdurrahman ed-Deştekî gibi isimlerden hadis rivayet etti. Fazl b. Şâzân, Muhammed b. Abdürrahîm el-İsfahânî, Ca‘fer b. Abdullah b. Sabbâh, Ebû Sehl Hamdân b. Merzübân ve daha birçok şahsiyet kıraat konusunda ondan faydalandı. Ebû Zür‘a er-Râzî İbn Rezîn hakkında, “Kıraatler konusunda ondan daha üstününü görmedim” derken Ebû Hâtim er-Râzî de hadiste onu sadûk olarak nitelendirmiştir. İbn Rezîn 253’te (867) vefat etti. Ölüm tarihi 240 (854), 241 ve 242 olarak da zikredilmiştir. Kaynaklarda el-Câmiʿ fi’l-ḳırâʾât, Kitâb fi’l-ʿaded, Kitâb fî cevâzi ḳırâʾati’l-Ḳurʾân ʿalâ ṭarîḳi’l-muḫâṭaba, Kitâb fi’r-resm adlı eserleri yazdığı belirtilmektedir.

BİBLİYOGRAFYA
İbn Ebû Hâtim, el-Cerḥ ve’t-taʿdîl, VIII, 39; Ebû Nuaym, Ẕikru aḫbâri İṣbahân (nşr. S. Dedering), Leiden 1934, II, 179-180; Zehebî, Maʿrifetü’l-ḳurrâʾ (Altıkulaç), I, 440-441; a.mlf., Târîḫu’l-İslâm: sene 251-260, s. 307-308; Safedî, el-Vâfî, IV, 294; İbnü’l-Cezerî, Ġāyetü’n-Nihâye, II, 223-224; Süyûtî, Buġyetü’l-vuʿât, I, 205.
Bu madde TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 1999 yılında İstanbul'da basılan 20. cildinde, 249 numaralı sayfada yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız.
Her hakkı mahfuzdur. TDV İslâm Ansiklopedisi’nin her türlü telif hakkı TDV İslâm Araştırmaları Merkezi’ne ait olup 5846 sayılı Kanun hükümlerine tâbidir. TDV İslâm Ansiklopedisi internet sayfalarındaki yazıların bütün olarak elektronik ya da matbu bir ortamda yayımlanması yasaktır; ancak kaynak gösterilmesi (TDV İslâm Ansiklopedisi internet sitesinde yer aldığının ifade edilmesi) ve doğrudan aktif bağlantı verilmesi şartıyla yazılardan kısa bölümler iktibas edilebilir. TDV İslâm Ansiklopedisi internet sayfalarında yer alan resim, fotoğraf, grafik, çizim, cetvel vs. her türlü görüntü malzemesinin başka bir ortamda yayımlanması kesinlikle yasaktır.
TDV İslâm Ansiklopedisi'nden rastgele bir madde okumak ister misiniz?
BAŞKA BİR MADDE GÖSTER