HADDÂD, Ebû Bekir - TDV İslâm Ansiklopedisi

HADDÂD, Ebû Bekir

أبو بكر الحدّاد
Müellif:
HADDÂD, Ebû Bekir
Müellif: EBUBEKİR SİFİL
Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi
Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi
Baskı Tarihi: 1996
Son Güncelleme Tarihi: -
Erişim Tarihi: 27.09.2021
Web Adresi:
https://islamansiklopedisi.org.tr/haddad-ebu-bekir
EBUBEKİR SİFİL, "HADDÂD, Ebû Bekir", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/haddad-ebu-bekir (27.09.2021).
Kopyalama metni

Yemen’de Zebîd’in bir köyü olan Abbâdiye’de doğdu. Haddâdî nisbesiyle de anılır. Babasından, ayrıca Ali b. Nûh, Ali b. Ömer el-Alevî ve Ebû Bekir b. Ali el-Hâmilî’den ders okudu. Kendisi de Zebîd’de birçok ilim adamı yetiştirdi. el-ʿAḳīḳu’l-Yemânî’nin müellifi Abdullah b. Ali ed-Damedî, Yemenli âlimlerden Hanefî mezhebine dair en çok eser veren kişinin Haddâd olduğunu söyler. Şevkânî de onun eserlerinin yirmi cildi bulduğunu kaydeder. Haddâd 6 Cemâziyelevvel 800’de (25 Ocak 1398) Zebîd’de vefat etti ve orada defnedildi.

Eserleri. 1. es-Sirûcü’l-vehhâc. Kudûrî’nin el-Muḫtaṣar’ına yaptığı şerh olup sekiz cilttir (yazma nüshaları için bk. , I, 183; Sezgin, I, 454). Kâtib Çelebi, Birgivî’nin bu kitabı muteber olmayan eserlerden saydığını söyler (, II, 1631). Ahmed b. Muhammed b. İkbâl, eserdeki tekrarları çıkararak meydana getirdiği kitaba el-Baḥrü’z-zâḫir adını vermiştir (a.g.e., II, 1631).

2. el-Cevheretü’n-neyyire. es-Sirâcü’l-vehhâc’ın muhtasarı olup iki cilt halinde yayımlanmıştır (İstanbul 1301, 1306, 1314, 1323; Kahire 1322; Delhi 1327; Lahor 1328).

3. Sirâcü’ẓ-ẓalâm ve bedrü’t-tamâm. Müellifin hocalarından Hâmilî’nin fıkha dair Dürrü’l-mühtedî ve ẕuḫrü’l-muḳtedî adlı manzumesinin şerhidir (Süleymaniye Ktp., İzmir, nr. 195, Lâleli, nr. 1051; ayrıca bk. , I, 646).

4. en-Nûrü’l-müstenîr. Necmeddin en-Nesefî’nin hilâf konusundaki Manẓûmetü’n-Nesefiyye’sinin şerhidir (a.g.e., I, 761).

5. Keşfü’t-tenzîl fî taḥḳīḳi’l-mebâḥis̱ ve’t-teʾvîl. Kur’ân-ı Kerîm’in bir tefsiridir (Süleymaniye Ktp., Ayasofya, nr. 190, Fâtih, nr. 396, 397, Esad Efendi, nr. 150, Lâleli, nr. 154, Süleymaniye, nr. 125, Musallâ Medresesi, nr. 1910/11, Çorlulu Ali Paşa, nr. 29; ayrıca bk. , II, 241; Suppl., II, 250, 985). Şevkânî, bu eserin kendi çağında Tefsîrü’l-Ḥaddâd diye meşhur olduğunu yazmaktadır.

6. Şerḥu Kitâbi’n-Nafaḳāt (Süleymaniye Ktp., Esad Efendi, nr. 3729/29).

7. Şerḥu Ḳaydi’l-evâbid fi’l-luġa. İsmâil b. İbrâhim er-Rabaî’nin kasidesinin şerhidir (, II, 1367).

8. er-Raḥîḳu’l-maḫtûm. Fıkha dair Ḳaydü’l-evâbid adlı eserin şerhidir (a.g.e., II, 1367).


BİBLİYOGRAFYA

Ali b. Hasan el-Hazrecî, el-ʿUḳūdü’l-lüʾlüʾiyye (nşr. M. Besyûnî Asel), Kahire 1329-32/1911-14, II, 296, 316.

, I, 446; II, 1367, 1488, 1631, 1868.

, I, 166.

, I, 746.

, I, 183; II, 241; Suppl., I, 296, 646, 761; II, 250, 985.

, II, 7.

, I, 235.

, II, 42-43.

, III, 67.

, I, 454.

, s. 208-214.

Ahmet Özel, Hanefi Fıkıh Âlimleri, İstanbul 1990, s. 89.

, II, 51.

Bu madde TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 1996 yılında İstanbul’da basılan 14. cildinde, 553 numaralı sayfada yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız.
TDV İslâm Ansiklopedisi'nden rastgele bir madde okumak ister misiniz?
BAŞKA BİR MADDE GÖSTER