HUMEYD b. SEVR - TDV İslâm Ansiklopedisi

HUMEYD b. SEVR

حميد بن ثور
Müellif:
HUMEYD b. SEVR
Müellif: MUSTAFA KILIÇLI
Web Sitesi: TDV İslâm Ansiklopedisi
Yayımcı: TDV İslâm Araştırmaları Merkezi
Baskı Tarihi: 1998
Son Güncelleme Tarihi: -
Erişim Tarihi: 27.09.2020
Web Adresi:
https://islamansiklopedisi.org.tr/humeyd-b-sevr
MUSTAFA KILIÇLI, "HUMEYD b. SEVR", TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/humeyd-b-sevr (27.09.2020).
Kopyalama metni
Kaynaklarda Ebü’l-Ahdar, Ebû Hâlid, Ebû Lâhiḳ künyeleriyle Esbecî ve Riyâhî nisbeleri yanında şiirlerinde çok geçen deve tasvirleri sebebiyle Cimâl (Cemmâl) lakabıyla da anılır (Hamed el-Câsir, LXV/2 [1990], s. 241-249). Bir gözü kör olan şair Huneyn Gazvesi (8/630) esnasında müşrikler arasında yer almıştı. Daha sonra kabilesinden bir grupla Hz. Peygamber’e gelerek müslüman olmuş ve huzurunda onu öven şiirler söylemiştir. Humeyd’in Hz. Osman’ın hilâfet döneminde öldüğünü bildiren rivayet (İbn Abdülber, I, 368; Yâkūt, XI, 13; İbn Hacer, I, 356) doğru olmamalıdır. Çünkü Humeyd, Hz. Osman’ın şehid edilmesinden sonra ona mersiye söylediği gibi (Dîvân, s. 114) Emevî halifelerinden Abdülmelik b. Mervân’a da şiirler sunmuştur (a.g.e., s. 116). Safedî’ye göre Humeyd 70 (689) yılı civarında vefat etmiştir (el-Vâfî, XIII, 193).

İbn Sellâm el-Cumahî, İbn Kuteybe ve Merzübânî gibi tenkitçiler, sanat hayatının çoğunu İslâmî dönemde geçirmiş olması sebebiyle Humeyd’i muhadramûndan değil İslâmî dönem şairlerinden saymışlardır. Hatta İbn Sellâm onu bu şairlerin dördüncü tabakasında zikrettiği gibi Asmaî de kendisini Râî (Râilibil), İbn Mukbil ve Amr b. Ahmer el-Bâhilî ile birlikte İslâmî devrin dört büyük şairinden biri kabul etmiştir.

Hz. Peygamber’den hadis rivayet eden şair sahâbîlerden olan Humeyd, şiirde mânaya önem veren ve sözlerin güzel olmasına dikkat eden (mücîd), kinâyeli sözleri çok kullanan ve hicivde rakiplerine galip gelen (fahl) bir sanatkârdı. Şiirlerinde belli bir fikri savunmadığı gibi sanatını geçim vasıtası yapmamış, bu sebeple zamanın idarecilerinden hiçbirine bağlanmamıştır. Şiirlerinin başlıca konularını medih, fahr, hamâse, hiciv, tasvir, gazel ve şekvâ (zamandan ve ihtiyarlıktan şikâyet) teşkil eder. Hikmetli sözlerin bulunduğu beyitleri varsa da şiirlerinde daha çok tasvir ve gazellere yer vermiştir.

İbnü’n-Nedîm Humeyd’in şiirlerinin Asmaî, Ebû Amr eş-Şeybânî, İbnü’s-Sikkît, Ebü’l-Hasan Ali b. Abdullah et-Tûsî ve Sükkerî tarafından derlendiğini kaydeder (el-Fihrist, s. 179); ancak bunların hiçbiri günümüze ulaşmamıştır. Abdülazîz el-Meymenî, Humeyd’in şiirlerini muhtelif kaynaklardan toplayarak Dîvânü Ḥumeyd b. S̱evr el-Hilâlî adıyla yayımlamıştır (Kahire 1371/1951, 1384/1965). Bu neşir başarılı bir çalışma sayılmakla beraber şiirler alfabetik olarak sıralanmamıştır. Kitabın sonuna şiirlere, nâdir kelimelere ve yer adlarına ait indeksler konulduğu gibi Abdüsselâm M. Hârûn tarafından esere bazı tashih notları da ilâve edilmiştir. Şairin bu divanda yer almayan şiirleri de vardır (bk. Hamed el-Câsir, LXV/2 [1990], s. 241-249). Moritanyalı çağdaş ilim adamlarından Eslem b. Sebtî, yine Moritanyalı bir âlimin Humeyd b. Sevr’in “Mîmiyye” olarak bilinen kasidesine yazdığı şerhi tahkik etmiştir. Ancak bu çalışmanın yayımlanıp yayımlanmadığı bilinmemektedir.

Rıdvân Muhammed Hüseyin en-Neccâr eṣ-Ṣaḥâbî eş-şâʿir Ḥumeyd b. S̱evr el-Hilâlî ḥayâtühû ve şiʿruhû (Kahire 1398/1978; Amman 1985) adıyla bir yüksek lisans çalışması yapmış, Ahmed Abdülvâhid de Ḥumeyd b. S̱evr el-Hilâlî dirâse fî şiʿri’l-muḥaḍramîn adlı bir kitap kaleme almıştır (Mekke 1990).

BİBLİYOGRAFYA
Humeyd b. Sevr, Dîvân (nşr. Abdülazîz el-Meymenî), Kahire 1371/1951, neşredenin mukaddimesi, s. elifhâ; Cumahî, Fuḥûlü’ş-şuʿarâʾ (Beyrut), s. 176; İbn Kuteybe, eş-Şiʿrve’ş-şuʿarâʾ, Beyrut 1983, I, 306-310; Ebü’l-Ferec el-İsfahânî, el-Eġānî, IV, 356-359; İbnü’n-Nedîm, el-Fihrist (Teceddüd), s. 179; İbn Abdülber, el-İstîʿâb, I, 367-368; Yâkūt, Muʿcemü’l-üdebâʾ, XI, 8-13; İbnü’l-Esîr, Üsdü’l-ġābe, II, 53-54; İbn Seyyidünnâs, Mineḥu’l-midaḥ (nşr. İffet Visâl Hamza), Dımaşk, ts. (Dârü’l-fikr), s. 79-81; İbn Fazlullah el-Ömerî, Mesâlik, XIV, 122-123; Safedî, el-Vâfî, XIII, 193-194; İbn Hacer, el-İṣâbe, I, 356; Ziriklî, el-Aʿlâm, II, 283; Blachère, Târîḫu’l-edeb, s. 307-308; Sezgin, GAS, II, 247-248; Bedrân, Tehẕîbü Târîḫi Dımaşḳ, IV, 459-463; Cevâd Ali, el-Mufaṣṣal, IX, 866; Ömer Ferruh, Târîḫu’l-edeb, I, 286-288; Cezzâr, Medâḫilü’l-müʾellifîn, s. 389-390; Sâlihiyye, el-Muʿcemü’ş-şâmil, s. 222; Abdülvehhâb es-Sâbûnî, Şuʿarâʾ ve devâvîn, Beyrut, ts. (Mektebetü Dâri’ş-Şark), s. 74; Hamed el-Câsir, “Ḥumeyd b. S̱evr el-Hilâlî naẓra fî nesebihî ve şiʿrih”, MMLADm., LXV/2 (1990), s. 241-249; J. W. Fück, “Ḥumayd b. T̲h̲awr”, EI2 (İng.), III, 573.
Bu madde TDV İslâm Ansiklopedisi’nin 1998 yılında İstanbul'da basılan 18. cildinde, 356 numaralı sayfada yer almıştır. Matbu nüshayı pdf dosyası olarak indirmek için tıklayınız.
Her hakkı mahfuzdur. TDV İslâm Ansiklopedisi’nin her türlü telif hakkı TDV İslâm Araştırmaları Merkezi’ne ait olup 5846 sayılı Kanun hükümlerine tâbidir. TDV İslâm Ansiklopedisi internet sayfalarındaki yazıların bütün olarak elektronik ya da matbu bir ortamda yayımlanması yasaktır; ancak kaynak gösterilmesi (TDV İslâm Ansiklopedisi internet sitesinde yer aldığının ifade edilmesi) ve doğrudan aktif bağlantı verilmesi şartıyla yazılardan kısa bölümler iktibas edilebilir. TDV İslâm Ansiklopedisi internet sayfalarında yer alan resim, fotoğraf, grafik, çizim, cetvel vs. her türlü görüntü malzemesinin başka bir ortamda yayımlanması kesinlikle yasaktır.
TDV İslâm Ansiklopedisi'nden rastgele bir madde okumak ister misiniz?
BAŞKA BİR MADDE GÖSTER