ŞÜKRÜ ÖZEN

Müellif toplam 52 madde veya madde bölümü telif etmiştir.
TDV İslâm Ansiklopedisi’ne katkıda bulunduğu ilim dalları:
    Fıkıh, İlimler Tarihi, İslâm Tarihi ve Medeniyeti, Kelâm
Müellifin özgeçmişi
Müellifin özgeçmişi hazırlanıyor...
Müellifin telif ettiği maddeler veya madde bölümleri
FURÛK
Fıkhî meselelerin veya kaidelerin arasındaki farkları konu alan ilim dalı ve bu dalda yazılan eserlerin ortak adı.
el-FURÛK
Mâlikî fakihi Şehâbeddin el-Karâfî’nin (ö. 684/1285) furûk ilmine dair eseri.
el-GIYÂSÎ
İmâmü’l-Haremeyn el-Cüveynî’nin (ö. 478/1085) İslâm anayasa ve idare hukukuna dair eseri.
HABBE
Eski bir ağırlık, uzunluk, hacim ve alan ölçüsü birimi.
HALLÂL, Ebû Bekir
Ahmed b. Hanbel’in görüşlerini derleyen Hanbelî fakihi.
HIRAKĪ
Hanbelî fakihi.
HİLÂF
Bazı dinî ilimlere, özellikle fıkıh konularına uyarlanmış cedel tekniği, fıkıh mezhepleri arasındaki ihtilâfları konu edinen ilim dalı, hilâfiyat.
İBN EBÛ YA‘LÂ
Hanbelî fakihi ve biyografi yazarı.
İBN HUMEYD
Hanbelî fıkıh âlimi ve biyografi yazarı.
İBN KUNFÜZ
Mâlikî fakihi ve tarihçi.
İBN SÛDE
Mâlikî fakihi ve muhaddis.
İBN ŞÜBRÜME
Fakih ve kadı.
İBN ZİYÂD en-NÎSÂBÛRÎ
Şâfiî fakihi ve muhaddis.
İBNÜ’l-KĀSIM
İmam Mâlik’in önde gelen talebelerinden.
İBNÜ’l-KASSÂR
Mâlikî fakihi.
İBNÜ’l-MEHÂMİLÎ
Şâfiî fakihi.
İBNÜ’ş-ŞIHNE, Ebü’l-Fazl
Hanefî fakihi ve tarihçi.
İBNÜ’ş-ŞIHNE, Ebü’l-Velîd
Hanefî fakihi, tarihçi.
İHTİLÂF
Bir meselede ayrı ayrı görüşlerin ortaya çıkması anlamında terim.
İNFAZ
Bir suç hakkında hükmedilen cezanın yerine getirilmesi anlamında hukuk terimi.
ÎSÂ b. EBÂN
İmam Muhammed’in öğrencisi, Hanefî fakihi.
İSTİSLÂH
İslâm fıkhının genel ilkelerine, özellikle de şer‘an onaylandığına veya reddedildiğine dair bir delil bulunmayan maslahata göre hüküm verme yöntemini ifade eden fıkıh usulü terimi.
KĀDILKUDÂT
İslâm devletlerinde yargı sisteminin başında bulunan görevliye verilen unvan.
KĀDÎ ŞÜREYH
Tâbiîn devrinin ileri gelen fakihlerinden, Kûfe kadısı.
KEMALPAŞAZÂDE / 2. Bölüm: Fıkhî Görüşleri
Osmanlı şeyhülislâmı ve tarihçisi.
LEYS b. SA‘D
Mutlak müctehid, muhaddis.
MÂTÜRÎDÎ / 1. Bölüm
Mâtürîdiyye mezhebinin kurucusu, müfessir ve fakih.
MÂTÜRÎDÎ / 4. Bölüm: Fıkıh ve Fıkıh Usulündeki Yeri
Mâtürîdiyye mezhebinin kurucusu, müfessir ve fakih.
MEŞAKKAT
Genelde dinî ve hukukî hükümlerin tabii uzantısı olan zorlukları, özelde yükümlülüğün kaldırılmasına veya hafifletilmesine sebep olan sıkıntıyı ifade eden bir fıkıh terimi.
MOLLA LUTFİ
Osmanlı âlimi.
MUSARRÂT
Alıcıyı aldatmak amacıyla satışa çıkarılmadan önce bir müddet sütü sağılmamış hayvan.
MÜZENÎ
İmam Şâfiî’nin önde gelen talebesi, müctehid.
NEHAÎ
Muhaddis ve fakih, tâbiî.
NU‘MÂN b. MUHAMMED
İsmâilî doktrininin kurucularından, Fâtımî başkadısı ve başdâîsi.
PÎR MEHMED ÜSKÜBÎ
Osmanlı âlimi.
REBÎA b. EBÛ ABDURRAHMAN
Muhaddis ve fakih, tâbiî.
SADRÜŞŞERÎA
Hanefî fakihi ve kelâm âlimi.
SERAHSÎ, Radıyyüddin
Hanefî fakihi.
TEÂRUZ
Fıkıh usulünde delillerin, fıkıhta ispat vasıtalarının çelişmesi anlamında bir terim.
TEFTÂZÂNÎ
Çok yönlü âlim.
TENKĪHU’l-USÛL
Sadrüşşerîa’nın (ö. 747/1346) fıkıh usulüne dair eseri.
TERCİH
Fıkıh usulünde birbiriyle teâruz eden delillerden, fıkıhta ise ispat vasıtalarından birini diğerinden üstün tutmak anlamında terim.
TE’SÎSÜ’n-NEZÂİR
Müctehidler arasındaki görüş ayrılıklarını konu alan, yazarı tartışmalı eser.
VEKΑ
Aḫbârü’l-ḳuḍât adlı eseriyle tanınan tarihçi, âlim ve kadı.
VELÂ
Âzat olmaktan veya muvâlât sözleşmesinden doğan hükmî akrabalık bağı.
YAHYÂ b. EKSEM
Müctehid âlim, kādılkudât.
ZÂHİDÎ
Mu‘tezilî-Hanefî âlimi.
TDV İslâm Ansiklopedisi'nden rastgele bir madde gösterilmektedir.